Acht weken staat ons huis in Nederland alweer te koop. Ook acht weken geleden hebben we een bod gedaan op het huis in Frankrijk. We zijn de verkoop met een vliegende start begonnen en leek het plaatje in kannen en kruiken te zijn. Niets was minder waar toen het eerste bod op ons huis werd in getrokken. Uitleg van de persoon in kwestie was vanwege “de omgeving”. Helaas volgde er nog een bieder die begon te twijfelen, ditmaal de twijfel om de stap van verhuizen wel of niet te maken na het overlijden van zijn vrouw.

En ondertussen loopt de tijd gewoon door en komt het “ultimatum” van 31 oktober steeds dichterbij. Dat is de uiterlijke datum waarop de verkopende partij het huis wil overdragen. De ontbindende voorwaarde die wij opgenomen hebben bij het uitbrengen van het bod.

Dat zet ons wel aan het denken. Hoe realistisch gaat het nog zijn. Een persoon die het huis in Hooge Zwaluwe koopt, stel begin augustus, heeft meestal meer tijd nodig dan twee en een halve maand om het eigen huis verkocht te hebben. Dat betekent dus een minder goede verkoop positie.

En wat nu dan, als er niet op korte termijn een koper is? Ons bod in Frankrijk terugtrekken en van de verkoop afzien? Dat betekent einde Frankrijk-droom. Maar, zullen sommigen zeggen, dan ga je toch door met de verkoop in Nederland en ga je opnieuw op zoek in Frankrijk? Dat is inderdaad een optie, maar niet een optie die wij zullen kiezen. Het zoeken naar een pand dat aan je wensen voldoet en goed voelt heeft ongeveer een jaar gekost, daarnaast vinden wij ons huidige huis zo fijn en prettig dat we dat niet gaan verkopen zonder de zekerheid van een minstens even zo goed alternatief.

Daarop hadden wij voor onszelf een uiterlijke termijn gesteld waarop we een concrete verkoop van ons huis wilden hebben. Was er dan geen (voorlopig)koopcontract, dan zouden we over stappen naar “plan B”. Dat is de “B” van blijven en einde droom Frankrijk.

Plan B

“Plan B” houdt in dat we ons idee van een Bed & Breakfast in Frankrijk zouden loslaten. (We hebben uiteindelijk wel de centjes nodig van de verkoop om te kunnen investeren). Claudia zou blijven werken en Marc zou het begeleiden van mensen in rouw en het verbinden, vanuit eigen huis opstarten, eventueel met een tijdelijke parttimebaan.

“Plan B” zou niet de uitkomst zijn van wat wij voor ogen hadden, maar is uiteindelijk wel een alternatief, waarbij een gedeelte van de zingeving gehandhaafd blijft

Maar voorlopig nog plan A

Ondertussen hebben we ook weer contact gehad met de makelaar in Frankrijk, die ons erg goed steunt. Een eventuele verlenging van de overdrachtstermijn bij een potentiële koper, hoeft geen probleem te zijn, en dat is meer dan fijn want dat geeft ons nog even wat meer ruimte.

We gaan daarom gewoon door met de voorbereidingen. Na een tweede rit naar Frankrijk, een week na ons bezoek aan de burgemeester, spraken we een medewerker van de Communauté de communes Thiérache du Centre. Hij brengt in kaart aan welke normen we moeten voldoen. Zo onderzoekt hij onder meer of we een architect nodig hebben; dat hangt af van meerdere factoren zoals de rechtsvorm van het bedrijf en de vastgelegde bestemming van de schuur. Zijn antwoord verwachten we deze week.

Daarnaast hebben we gewerkt aan ons netwerk. Wij zijn eerder dit jaar  in contact gekomen met Judith, die zelf erg ervaren is in coaching op verschillende gebieden, waaronder rouwverwerking. Deze week hebben wij elkaar weer ontmoet en uitgebreid gesproken over onze en Judith’s “hoe en waarom” en de plannen die wij hebben. Maar natuurlijk ook waar wij elkaar, in de toekomst zouden kunnen aanvullen. Al met al een heel fijn en goed gesprek en wij zien een samenwerking zeker zitten.

Afgelopen periode hebben we dus niet stilgezeten en zijn we actief met onze plannen, inclusief plan B, bezig geweest, en hopen in een volgend bericht positief nieuws te kunnen brengen.

Tips, suggesties of goede ideeën zijn natuurlijk altijd welkom!