.
Oktober 2025. Een gezellig weekendje in de Franse Ardennen samen met Albert en Angela. De dag ervoor had ik online een advertentie gezien van een huis in Neufmanil. Het zag er veelbelovend uit: een grote aangebouwde ruimte waar misschien kamers van gemaakt konden worden, een royale tuin… precies zo’n plek waarvan je denkt: dit zou zomaar iets kunnen zijn.
Alleen één klein detail: in Frankrijk worden adressen niet bij de advertentie vermeld. Je moet ze opvragen bij de makelaar, en dat was ons niet op tijd gelukt. Maar goed, Neufmanil heeft zo’n duizend inwoners , hoe moeilijk kon het zijn om één huis te vinden?
Nou… moeilijker dan gedacht.
Met z’n vieren reden we door het dorp, speurend naar herkenningspunten uit de advertentie. Niets. Tot ik een man aansprak die in zijn tuin aan het werk was. Ik liet hem de foto’s zien en tot onze verrassing herkende hij het huis! Hij bood zelfs aan om voor ons uit te rijden. En toen bleek ook waarom we het niet konden vinden: het lag een flink stuk buiten het dorp.
We bekeken het leegstaande huis en de tuin van buitenaf. En eerlijk is eerlijk: ik werd er een beetje verliefd op. Dit voelde als een kans. Dit moest verder onderzocht worden.
Op 15 november bezochten we het huis opnieuw, dit keer met de makelaar. Maar van binnen bleek het toch anders dan gehoopt. Meer werk dan verwacht, minder ruimte dan gedacht, en de weg bleek drukker dan we hadden ingeschat. Met enige weemoed besloten om toch maar niet verder te gaan met deze woning.
Maar voor niets was het zeker niet.
We waren misschien een illusie armer, maar een waardevolle ervaring rijker. Het gaf ons helderheid, richting en vertrouwen in onze zoektocht. Want ergens, dat weten we zeker, staat het huis dat voor ons bedoeld is.
PS: In de tussentijd hebben wij meerder panden bezocht. Enkele pasten bij nader inzien niet in ons plan en twee stuks werden net voor ons verkocht.
Geef een reactie