Donderdag 9 juli vertrok ik in alle vroegte richting La Flamengrie. Het doel van de dag voelde groot: een ontmoeting met de burgemeester om ons plan toe te lichten en, hopelijk, groen licht te krijgen voor het ombouwen van de schuur tot vier B&B‑kamers met een ruime gemeenschappelijke leefruimte. Ondanks mijn uitgebreide voorbereiding was ik best wel gespannen. Niet alleen omdat mijn Franse taalvaardigheid getest zou worden, maar vooral omdat de uitkomst van dit gesprek bepalend kon zijn voor onze toekomst in La Flamengrie.

Wat eraan voorafging

Tijdens dit hele traject worden we fantastisch bijgestaan door Marissa, de makelaar ter plaatse. Officieel werkt ze voor de verkopende partij, maar inmiddels voelt ze als iemand die echt met ons meedenkt. Marissa is Nederlandse, ooit naar Frankrijk uitgewaaierd, en ze draagt ons plan duidelijk een warm hart toe.

Ze had eerder al bij het gemeentehuis geïnformeerd. De secretaresse vertelde haar dat onze plannen waarschijnlijk geen probleem zouden zijn. Dat klonk positief, maar voor ons voelde het te vrijblijvend. We wilden duidelijkheid van iemand die daadwerkelijk bevoegd was om hierover te beslissen.

Daarom stelde ik een uitgebreide brief op, inclusief een pdf‑folder met wie wij zijn en wat we willen realiseren. Die stuurde ik naar de gemeente. Zoals verwacht bleef een reactie uit. Toen heb ik zelf gebeld — opnieuw dezelfde secretaresse, opnieuw hetzelfde antwoord, maar een afspraak met de burgemeester zat er niet in.

Op dat moment besloot Marissa nogmaals langs het gemeentehuis te gaan. En met succes: ze kreeg het voor elkaar om een afspraak te regelen. Chapeau!

Terug naar 9 juli

Met gezonde spanning reed ik naar La Flamengrie, waar ik samen met Marissa de burgemeester zou ontmoeten. Bij aankomst bleek hij niet alleen te zijn: ook de locoburgemeester én een wethouder schoven aan. Dat maakte het moment meteen groter, maar het viel me op dat ze zich uitstekend hadden voorbereid. Ze hadden mijn informatiebrochure uitgeprint én gelezen.

Al snel werd duidelijk dat de burgemeester enthousiast was over ons plan. Hij had zelfs folders meegenomen van de omgeving die voor ons interessant konden zijn. Tijdens het gesprek gaf hij aan dat we zijn zegen hadden en dat hij blij was met onze keuze voor La Flamengrie. Tegelijkertijd benadrukte hij dat hij niet degene is die formeel beslist over normen en wetgeving — daarvoor bestaat een aparte commissie.

Wat volgde, liet zien dat hij een doortastend man is. Vanwege de naderende vakanties wilde hij geen tijd verliezen. Hij belde direct de verantwoordelijke persoon, zette de telefoon op speaker en lichtte onze plannen toe. Nog tijdens het gesprek werd een afspraak ingepland: donderdag 16 juli bij de “Communauté de communes Thiérache du Centre”, waar onze plannen getoetst zullen worden en we advies krijgen over onder andere brandveiligheid en voorzieningen voor mindervaliden.

Met een goed gevoel naar huis

Ik kan niet ontkennen dat ik die dag met een heerlijk gevoel naar huis reed. Het was een ontmoeting die vertrouwen gaf, energie bracht en ons een stap dichter bij onze droom in La Flamengrie bracht. De afspraak van 16 juli voelt nu als een logisch vervolg — en ik kijk er met veel plezier naar uit.

Rouw raakt ieder mens anders. Soms is het verlies recent, soms draag je het al jaren met je mee. Maar één behoefte herkennen veel mensen: een plek waar je even mag landen. Waar rust is, herkenning, en een veilige omgeving om stil te staan bij wat er in je leeft. Een plek waar niets hoeft en waar je welkom bent zoals je bent.

Bij Vergeet Mij Niet bieden we naast onze reguliere B&B‑verblijven ook zorgvuldig begeleide themasessies en weekenden voor mensen in rouw. Deze programma’s vinden plaats op aparte momenten, zodat iedere gast, van stellen die komen voor rust en ontspanning tot mensen die met verlies leven, precies de ervaring krijgt die bij hen past.

Waarom dit zo belangrijk voor ons is

Ons concept Rouw & Verbinden komt voort uit onze eigen ervaring met verlies. We weten hoe rouw je leven op zijn kop kan zetten. Hoe emoties alle kanten op kunnen schieten, hoe je energieniveau wegzakt, hoe sociale activiteiten ineens te veel kunnen zijn. En hoe je soms wakker wordt met het gevoel dat de dag al te zwaar is voordat hij begonnen is.

We herkennen ook de “rouwdementie”: periodes die vervagen of volledig uit je geheugen verdwijnen. En we weten hoe waardevol het is wanneer vrienden, familie en collega’s begrip tonen — wanneer ze ruimte geven om even niet te kunnen, even niet te willen, even niet te hoeven.

Maar ondanks al die steun voelen we soms dat we anderen belastten met steeds hetzelfde verhaal. “Het gaat even niet”, “ik ben zo moe”, “het lukt vandaag niet”. Terwijl niemand dat zo vindt, voelt het voor ons soms wel zo.

Juist daarom willen wij een plek creëren waar je dat gevoel niet hebt. Waar je je verhaal niet hoeft te verontschuldigen. Waar mensen om je heen niet alleen horen wat je zegt, maar ook voelen wat je bedoelt.

De kracht van lotgenoten

Hoe mooi is het wanneer je je bevindt tussen mensen die hetzelfde pad bewandelen. Mensen die jouw woorden herkennen, je stilte begrijpen en je emoties niet hoeven uitgelegd te krijgen. Lotgenoten die niet alleen luisteren, maar ook echt meeleven.

Tijdens onze themasessies ontstaat precies die ruimte. Een kleine, veilige groep van 6–8 deelnemers vormt een omgeving waarin je mag delen wat je bezighoudt — of juist even niets hoeft te zeggen.

Een zachte structuur, een warme omgeving

Onze themasessies zijn opgebouwd rond rust, herkenning en verbinding. In deze weekenden is er ruimte voor:

• herkenning en begrip
• delen zonder oordeel
• stilte, rust en tranen
• luchtigheid, humor en kleine lichtpuntjes
• verbinding door gezamenlijke activiteiten

Niets moet, alles mag. De structuur is zacht maar duidelijk, zodat iedereen zich gedragen voelt. We combineren momenten van reflectie met activiteiten die uitnodigen tot contact, creativiteit en beweging. Zo ontstaat een natuurlijke balans tussen diepgang en lichtheid — precies wat rouw vaak nodig heeft.

Een plek die we zelf hadden willen hebben

Misschien is dit wel de kern van Rouw & Verbinden: we gaan iets gecreëerd wat we zelf zo graag hadden gehad in onze eigen rouwperiode. Een plek waar je niet hoeft uit te leggen waarom je moe bent, waarom je stil bent of waarom je ineens moet huilen. Een plek waar je verhaal welkom is, hoe vaak je het ook vertelt.

Bij Vergeet Mij Niet mag je komen zoals je bent. Met alles wat er is, en alles wat er nog niet is.

Het zijn spannende weken. We hebben een geaccepteerd bod op het pand in Frankrijk, een ingetrokken bod op ons eigen huis, een gewenste overdrachtsdatum van 31 oktober vanuit de verkopers in Frankrijk… en ondertussen blijft het de laatste twee weken stil qua bezichtigingen in Hooge Zwaluwe.

En dat voelt gek. Want we begonnen juist zo ongelooflijk sterk: binnen één week leken we een huis te kopen én te verkopen. Een vliegende start die bijna te mooi was om waar te zijn. Maar goed — zo gaat het soms. De vaart eruit, maar de moed zeker niet weg. Ons huis staat pas drie weken te koop, 31 oktober is nog ver weg, en we hebben natuurlijk onze ontbindende voorwaarden nog.

We blijven dus vol vertrouwen doorgaan.

Voorbereiden alsof het al zover is

Afgelopen zaterdag reden we opnieuw naar La Flamengrie. Dit keer met meetlinten, notitieblokken en een hoofd vol plannen. We hebben alle maten van de schuur opgenomen, zodat we een tekening konden maken van de toekomstige situatie. Muren, daken, hoogtes, dieptes, breedtes, deuren, ramen, hellingsgraden, noem maar op of het is gemeten.

Die tekening is inmiddels af — en vormt de basis voor een belangrijke volgende stap: toestemming vragen aan de burgemeester om op onze locatie een B&B te mogen starten. De brief ligt klaar, de tekening is geprint… nu alleen nog een afspraak plannen voor het gesprek.

Het voelt alsof we steeds een stukje dichterbij komen.

Materiaal, offertes en keuzes over grenzen heen

De opgemeten maten zijn ook nodig voor materiaallijsten, begrotingen en het opvragen van offertes. En dan komen de praktische vragen: Waar kopen we wat? In Frankrijk of in Nederland?

Isolatie blijkt in Frankrijk zo’n 30% duurder dan in Nederland — en we hebben er nogal wat van nodig. Dan wil je weten of Nederlandse leveranciers ook in Noord-Frankrijk bezorgen.

Daarnaast zoeken we een Franse betonleverancier voor het storten van de vloer, én een architect die ons kan adviseren over vergunningen. Het is leuk werk, het geeft energie, maar het niet volledig kunnen doorpakken… dat blijft soms frustrerend.

Nieuwe ontmoetingen, nieuwe kansen

Onlangs kwamen we via via in contact met een vrouw die in Nederland haar nieuw concept voor rouwcoaching gaat lanceren. Claudia en ik zijn uitgenodigd voor de officiële opening en zijn nieuwsgierig naar haar verhaal, haar aanpak en de mens achter het concept.

Wie weet ontstaat hier iets moois. Een samenwerking, een kruisbestuiving, of gewoon een inspirerende ontmoeting op het juiste moment.

En zo leven we tussen twee landen

Met één been nog in Hooge Zwaluwe, met het andere al in La Flamengrie. Met plannen die groeien, tekeningen die vorm krijgen, en een droom die steeds concreter wordt.

Het is spannend, soms onzeker, maar vooral ontzettend bijzonder om dit avontuur stap voor stap te beleven.

In deze stap van ons avontuur, willen we jullie graag meenemen in ons concept. Wat willen wij nou aanbieden en wie is eigenlijk onze “droomgast”, vragen waar wij al lang over hebben nagedacht. Het resultaat is een concept, wat heel goed bij ons past en waar wij ons heel goed bij voelen.

In deze blog een inzicht in onze visie en onze droomgast. Namens ons veel leesplezier en heb je tips, suggesties of goede ideeën, deel deze vooral met ons. Je feedback wordt erg gewaardeerd.

Onze Visie

Bij Vergeet Mij Niet, onze B&B in het natuurlijke Thiéarche, aan de rand van de Franse Ardennen, geloven we dat echte rust begint wanneer het tempo van het dagelijks leven even mag vertragen. In een wereld waarin alles steeds sneller gaat, bieden wij een plek waar stilte, natuur en oprechte aandacht centraal staan.

Onze B&B ligt in een prachtige, groene omgeving die uitnodigt tot ontspanning. Gasten komen hier om te genieten van rust, wandelen in de natuur, nieuwe energie op te doen en even afstand te nemen van de drukte. Het is een plek waar je kunt ademen, herstellen en opnieuw verbinding kunt maken met jezelf en met de omgeving.

Naast onze reguliere B&B‑verblijven, organiseren wij afzonderlijke themaweekenden rond rouw en herstel. Tijdens deze speciaal ingeplande weekenden bieden we een warme, veilige omgeving waar mensen in rouw elkaar kunnen ontmoeten, herkenning kunnen vinden en stap voor stap weer richting kunnen geven aan het dagelijks leven. Buiten deze themaweekenden draait Vergeet Mij Niet volledig om rust, natuurbeleving en ontspanning voor iedere gast.

Onze visie is helder: een betekenisvolle B&B waar rust, natuur, gastvrijheid en emotioneel welzijn samenkomen. Een plek waar je niet alleen verblijft, maar thuiskomt

Onze droomgast

Onze ideale gasten zijn echtparen van middelbare leeftijd die graag op ontdekking gaan. Ze houden van rust, natuur, wandelen, kleine gezellige dorpjes met winkeltjes en restaurants en een gezellige, ongedwongen sfeer met een vleugje luxe. Bij Vergeet Mij Niet vinden zij precies die combinatie: comfort, aandacht en een ontspannen verblijf in een prachtige omgeving.

Voor de speciaal ingeplande themaweekenden rond rouw en herstel verwelkomen we mensen die behoefte hebben aan steun, herkenning en verbinding met lotgenoten. Gelijkgestemden die met elkaar verbinding zoeken en een steuntje in de rug kunnen gebruiken bij de rouwverwerking.

Veel liefs en een warme groet van Claudia en Marc

Wat een enerverende week was het deze week. Met een selectie van potentiële panden onder de arm zijn we vertrokken naar Raillicourt, een plaatsje centraal gelegen tussen de diverse te bezoeken plaatsen.

Gelijk op dag van aankomst het eerste pand bekeken en wederom ervaren dat foto’s op internet een net iets mooier beeld kunnen geven dan de werkelijkheid en eigenlijk bij het eerste blik was de conclusie al getrokken….nee, dit wordt hem niet. En zo zijn we stuk voor stuk onze lijst met woningen afgelopen met allemaal hetzelfde resultaat. Geen van de woningen had die wauwfactor waar wij naar op zoek waren.

Ter plekke hebben wij ook nog contact gezocht met makelaars. Eén van de makelaars nam in het Nederlands de telefoon aan. Grappig wat er in je hoofd gebeurt als je volledig ingesteld bent om in je beste Frans te gaan communiceren en dat er dan opgenomen wordt met “hallo, goedemorgen met Marissa”. Een aardige mevrouw die wij ons project hebben uitgelegd en om het adres van een bepaalde woning gevraagd hebben. Die woning bleek het echt niet te zijn, maar zij benoemde dat zij nog een ander pand in haar portefeuille had, die nog niet “online” stond. Een pand dat mogelijk aansloot bij ons project, maar op dat moment wel “onder bod” was.

Nadat wij in eerste instantie zelf zijn gaan kijken naar de locatie, de buiten kant van de woning en het terrein waren wij behoorlijk onder de indruk en hebben een bezichtiging ingepland met Marissa.

Alles was perfect, het huis en de staat ervan, het terrein, de locatie, de schuur voor de kamers enzovoorts. Het gevoel dat deze woning ons gaf, was exact waar wij naar op zoek waren. Is dit de hoofdprijs?!

En dat bod dan? Er ging voor ons letterlijk een deur open toen het openstaande bod niet geaccepteerd werd. Nu waren wij aan de beurt!

Eenmaal thuisgekomen, alles nog eens goed doorgenomen en doorgerekend te hebben en antwoorden op onze vragen hadden gekregen hebben we de stoute schoenen aangetrokken. We doen een bod! Wel met enkele opschortende voorwaarden, maar het bod is gedaan! Spannend!

Dezelfde avond kregen wij al een berichtje van de makelaar, “zet de champagne maar koud, het bod én de voorwaarden zijn geaccepteerd”.

Eén van de voorwaarden is onder voorbehoud van de verkoop van ons eigen pand. Die is de dag ervoor op de markt gezet en leverde binnen een dag al enkele kijkers op. (https://www.funda.nl/detail/koop/hooge-zwaluwe/huis-spoorstraat-27/44465506/).

Samengevat: een spannende week waarin meer dan concrete stappen zijn gezet in ons Frankrijk avontuur.

Deze week, en eigenlijk ook de komende, draait bij ons volledig om huizen. Het huis waar we al die jaren zo fijn hebben gewoond, begint langzaam een hoofdstuk te worden waar we binnenkort afscheid van moeten nemen. En dat betekent: op zoek naar een makelaar.

Na een zorgvuldige selectie hebben we die inmiddels gevonden. En daarmee is het hele circus officieel begonnen: de vraagprijs bepalen, een pakkende Funda‑tekst schrijven, de fotosessie plannen en natuurlijk de stylingadviezen… pfff. Maar goed: binnenkort staat het te koop, en dat is een grote stap.

Vooruitkijken: huizenjacht in Frankrijk

Volgende week verschuift de aandacht naar Frankrijk zelf. Vanuit huis hebben we al heel wat avonden doorgebracht op Franse huizensites, lijstjes gemaakt, geschrapt, opnieuw begonnen, en uiteindelijk een selectie gemaakt van panden die we écht willen zien. Met de makelaars is contact gelegd, afspraken staan in de agenda, en de route is uitgestippeld.

Daarnaast bezoeken we een B&B die te koop staat omdat de huidige eigenaren met pensioen gaan. Het is een plek die zich richt op hondenbezitters, met kamers én vijf camperplaatsen. We zijn heel benieuwd in hoeverre dit om te vormen is naar ons eigen concept. Misschien past het, misschien niet, maar het voelt goed om het met eigen ogen te gaan bekijken.

En omdat we er toch zijn, stappen we ook gewoon bij lokale makelaars binnen. Soms vind je de mooiste plekken juist niet online, maar in een map achter een bureau.

Tussen concreet en zoekende

Alles bij elkaar zitten we in een bijzondere fase. Aan de ene kant zetten we hele concrete stappen: ons huis klaarmaken voor verkoop. Aan de andere kant zijn we nog zoekende. Afspraken inplannen, panden bezoeken oftewel welke plek wordt straks ons nieuwe thuis én de basis voor onze droom?

Hopelijk brengt de komende week daar weer wat meer helderheid in. Eén ding weten we zeker: elke stap brengt ons dichter bij het huis dat voor ons bestemd is.

.

---

Oktober 2025. Een gezellig weekendje in de Franse Ardennen samen met Albert en Angela. De dag ervoor had ik online een advertentie gezien van een huis in Neufmanil. Het zag er veelbelovend uit: een grote aangebouwde ruimte waar misschien kamers van gemaakt konden worden, een royale tuin… precies zo’n plek waarvan je denkt: dit zou zomaar iets kunnen zijn.

Alleen één klein detail: in Frankrijk worden adressen niet bij de advertentie vermeld. Je moet ze opvragen bij de makelaar, en dat was ons niet op tijd gelukt. Maar goed, Neufmanil heeft zo’n duizend inwoners , hoe moeilijk kon het zijn om één huis te vinden?

Nou… moeilijker dan gedacht.

Met z’n vieren reden we door het dorp, speurend naar herkenningspunten uit de advertentie. Niets. Tot ik een man aansprak die in zijn tuin aan het werk was. Ik liet hem de foto’s zien en tot onze verrassing herkende hij het huis! Hij bood zelfs aan om voor ons uit te rijden. En toen bleek ook waarom we het niet konden vinden: het lag een flink stuk buiten het dorp.

We bekeken het leegstaande huis en de tuin van buitenaf. En eerlijk is eerlijk: ik werd er een beetje verliefd op. Dit voelde als een kans. Dit moest verder onderzocht worden.

Op 15 november bezochten we het huis opnieuw, dit keer met de makelaar. Maar van binnen bleek het toch anders dan gehoopt. Meer werk dan verwacht, minder ruimte dan gedacht, en de weg bleek drukker dan we hadden ingeschat. Met enige weemoed besloten om toch maar niet verder te gaan met deze woning.

Maar voor niets was het zeker niet.

We waren misschien een illusie armer, maar een waardevolle ervaring rijker. Het gaf ons helderheid, richting en vertrouwen in onze zoektocht. Want ergens, dat weten we zeker, staat het huis dat voor ons bedoeld is.

PS: In de tussentijd hebben wij meerder panden bezocht. Enkele pasten bij nader inzien niet in ons plan en twee stuks werden net voor ons verkocht.

Toen we eenmaal hadden besloten dat Frankrijk het moest worden, begon de volgende puzzel: waar precies? We namen ons voor om binnen vier tot vijf uur rijden vanaf Breda te blijven. Zo blijven we op prettige rijafstand van Tim, en kunnen toekomstige gasten ook makkelijker even aanwaaien voor een lang weekend—zonder dat het vooral een reis wordt.

We begonnen met ons te verdiepen in de verschillende streken. Voordat je instapt en zomaar wat rond gaat rijden, is het fijn om eerst een beeld te krijgen. Via internet kwamen we al snel uit bij Grand Est: een regio die voor ons klopt qua reisafstand en die bovendien veel te bieden heeft aan cultuur, natuur en historie. En helemaal onbevooroordeeld waren we niet, eerder maakten we al eens prachtige bootvakanties op de Meuse, en dat is ons bijgebleven.

Omdat Grand Est zo groot is, ongeveer 57.000 km², hebben we het voor onszelf opgedeeld in vier gebieden die we stap voor stap wilden verkennen: de Vogezen, Moselle, Meuse en de Marne. Elk gebied heeft iets eigens. De Vogezen met hun hoogteverschillen en vakwerkhuizen, de Moselle met onder andere de mooie stad Metz en haar kathedraal, de Marne met de uitgestrekte champagnevelden vol wijnstokken, en de Meuse met plaatsen als Verdun, waar de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog nog altijd dichtbij voelt.

En de Ardennen dan, waar passen die in dit verhaal? In eerste instantie hadden we ze niet eens bewust op ons lijstje staan. Pas tijdens een paar van onze verkenningstochten reden we erdoorheen en merkten we hoe prettig het daar aanvoelt. De natuur, de bossen, de kleine riviertjes en vooral de rust trokken ons meteen. Uiteindelijk ontdekten we dat de Franse Ardennen (ongeveer 5.000 km²) opvallend goed aansluiten bij wat we zoeken: natuur en ruimte, maar ook cultuur, perfecte reisafstand, leuke plaatsen zoals Charleville-Mézières, en een gebied dat zowel in de zomer als in de winter aantrekkelijk is.

Als we terugkijken, waren het mooie, leerzame en soms ook best spannende tripjes. Onderweg sliepen we in verschillende chambres d’hôtes en kregen we meteen een indruk van de plekken en de sfeer. De ervaringen liepen uiteen: van een ontbijt met brood dat opvallend stevig was, tot een huisje waar het voelde alsof de bewoonster net de deur achter zich had dichtgetrokken. En ergens onderweg troffen we een eigenaar bij wie we ons even afvroegen of hij zelf nog wel besefte dat hij een B&B runde. Maar één ding was steeds hetzelfde: overal was het schoon en verzorgd.

Samengevat, hebben al die reisjes ons geholpen om scherper te krijgen wat we zoeken, en hebben ze ons gebracht naar het gebied waar we nu actief rondkijken….de Franse Ardennen.